به هر حال ، ما به بعضى از حوادثى كه در مكه پيش از سفر آن حضرت بر او گذشت ، اشاره‌اى مىنماييم و انگيزه‌هاى هجرتش به عراق و ماجراهاى ميان راه را بيان مىكنيم . ( 1 ) نامهء امام به بنى هاشم هنگامى كه امام بر ترك مكه به سوى عراق تصميم گرفت ، اين نامه را به بنى هاشم نوشت كه در آن ، بعد از نام خدا آمده بود : « از حسين بن على به برادرش محمد و هر كه از بنى هاشم نزد وى باشد ، اما بعد : هر كس به من بپيوندد ، شهيد مىگردد و هر كس به من ملحق نشود ، به پيروزى نخواهد رسيد ، و السّلام » « 1 » . ( 2 ) امام عليه السّلام خاندان نبوى را مطلع ساخت كه هر كس از آنان به وى ملحق شود ، شهادت را به دست مىآورد و هر كس به وى نپيوندد ، پيروزى را به دست نخواهد آورد ، اما اين كدام فتح است كه امام آن را در نظر داشته است ؟ ( 3 ) اين همان فتحى است كه هيچ‌يك از رهبران جهان و قهرمانان تاريخ ، بجز آن حضرت ، آن را به دست نياورده‌اند ؛ زيرا عقايد وى پيروز گشت و ارزشهاى او به بار نشسته و دنيا با فداكاريش درخشان شد و نام وى سمبل حق و عدالت گرديد و شخصيت عظيمش اينك از آن يك امّت و نه امّتى ديگر و يا طايفه‌اى و نه طايفه‌اى ديگر نيست ، بلكه از آن همهء انسانيّت بىهمتا در هر زمان و مكان مىباشد ، پس كدام فتحى ، از اين عظيم‌تر و كدام پيروزى از اين پيروزى والاتر است ؟

--> ( 1 ) كامل الزيارات ، ص 157 . دلائل الامامة ، ص 187 - 188 ، ح 107 .